σελήνη 20 ημερών

Λοιπόν, τι κάνουμε εδώ και πότε θα αλλάξει ο κόσμος,
γιατί όπως όλοι μας
έζησα κι εγώ αφηρημένα – βέβαια αγάπησα τα ιδανικά
της ανθρωπότητας
αλλά τα πουλιά πετούσαν πιο πέρα (κι αλήθεια κάποτε
παιδιά
αφήναμε στη μέση τις υπερπόντιες εκστρατείες μας για
ν’ ανεβάσουμε εν’ άρρωστο πουλί στο δέντρο)
και τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τρένων για
κείνους που άργησαν
ή ονειρευόμουν να ζήσω υπέροχα, απερίσπαστος
από προσωπικές ευδαιμονίες
και στάθηκα πάντα ανυπεράσπιστος
μπροστά στους άλλους όπως οι νεκροί
έτσι έμαθα τι θα πει αιωνιότητα.

Τώρα ανεβαίνω σε μιαν άμαξα απ’ αυτές που
διασχίζουν τον ύπνο μου
και δραπετεύω. Θα με ξαναβρείτε στα ωραιότερα
ποιήματα του άλλου αιώνα
να νοσταλγώ το Θεό.

Αλλά τις νύχτες παίρνω χάπια και πλαγιάζω νωρίς,
όχι για να κοιμηθώ,
αλλά για να πάω σε παράξενες συναντήσεις με
ανθρώπους που έχασα
ή με πρόσωπα αβέβαια, θαμπά, πριν από χρόνια σε κάποιες
νύχτες ξαφνικά συναντημένα-
και δόξα τω Θεώ δεν κατάλαβα ποτέ τον κόσμο
κι αυτό το ρίγος που διατρέχει το σπίτι είναι από πράξεις
που αποφύγαμε (και μετανιώσαμε)
μεγάλα γεγονότα που χάθηκαν μες στη συντομία των
ημερών, σκέψεις υπέροχες που αρκέστηκαν στα δάκρυα
και τις νύχτες η πικρή ανάμνηση εκείνων που σε πρόδωσαν
και που ο ύπνος τους συγχωρούσε. Κι αγάπησα τις λέξεις
που με ταπείνωσαν γιατί με ανακαλούσαν σε
μιαν άλλη παιδικότητα.

Α, έχασα τις μέρες μου αναζητώντας τη ζωή μου.